در مورد زندگی حیوانات
مقدمه :

 بیشتر مردم با مارماهیان دریایی و به ویژه مارماهی مورِی (Moray eel) از طریق فیلم هایی که در مورد زندگی ماهیان تهیه شده است آشنا می باشند اما نگهداری از این مار ماهی های آب شور در آکوآریوم خانگی تجربه ای متفاوت است. ناگفته پیداست که نگهداری از چنین ماهیانی – که اندازه ی بزرگی دارند یا رفتارهای آنها ویژه است – برای افراد تازه کار توصیه نمی شود ولی در هر صورت ممکن است افراد ماهری باشند که از به چالش کشیده شدن توسط یک مارماهی لذت ببرند؛ مخصوصا که می توان نمونه هایی از این ماهیان را به بهای کمتر از 50 هزار تومان در بازار کشور یافت نمود. نباید فراموش کنید که برخی مورِی ها آنقدر بزرگ هستند که نمی توان آنها را در منزل نگهداری کرد و فقط برای آکوآریوم های عمومی مناسب می باشند. مثلا بیشترین طول مورِی پلنگی (Gymnothorax favagineus) 300 سانتی متر بوده و طول مورِی غول پیکر (Strophidon sathete) گاهی به 400 سانتی متر نیز می رسد. مارماهی های مورِی از لحاظ سیستماتیک در راسته ی Anguilliformes و خانواده ی Muraenidae که دارای 15 جنس و 200 گونه است طبقه بندی می شوند. بیشتر آنها دریایی بوده ولی برخی به آب های لب شور و حتی شیرین (مانند Gymnothorax tile) نیز عادت کرده اند.

 

 نگهداری در آکوآریوم :

از آنجا که مورِی ها دارای اندازه های گوناگونی هستند می توان آنها را در مخازن با ابعاد گوناگون نگهداری نمود اما آنچه در همه آنها یکسان است این است که آکوآریوم مورد نظر باید توانایی فیلتراسیون مقدار زیادی مواد زائد و دفعیات را داشته باشد. زیرا این مارماهی ها گوشتخوار بوده و ماهیان گوشتخوار در مقایسه با گونه های گیاهخوار به مراتب میزان بیشتری آمونیاک و سایر مواد زائد نیتروژن دار تولید می نمایند. در نتیجه یک فیلتر زیستی کارآمد – یعنی فیلتری که فضای زیادی برای ایجاد کلونی باکتری ها داشته باشد – در کنار کف گیر پروتئین مرغوب باید در لیست تجهیزات شما قرار بگیرد و البته کار این ابزارها در کنار تعویض هفته گانه ی 20 درصد آب آکوآریوم تکمیل می شود. در مورد اندازه ی مخزن باید گفت که ماهیان بزرگ نیاز به فضای بیشتری دارند و در عوض ماهیان کم تحرک به فضای کمتری نیازمندند، و چون هر دو این موارد در مورد مارماهیان مورِی صدق می کند ممکن است در انتخاب مخزن مناسب دچار سردرگمی شوید. به طور خلاصه باید گفت که برای نمونه های کوچک این ماهیان یک آکوآریوم 284 لیتری و برای گونه های بزرگ یک آکوآریوم 480 لیتری می تواند کافی باشد. نکته ی مهم دیگر در نگهداری از مارماهی مورِی این است که این ماهی های باریک و لیز مهارت زیادی در فرار کردن داشته و می توانند از هر فرصتی برای خارج شدن از آکوآریوم استفاده نمایند. برای جلوگیری از فرار آنها بهتر است که آکوآریوم دارای سرپوش بوده و به نحوی آن سرپوش را سنگین و یا ثابت نمود زیرا باز کردن درهای سبک نیز کاری است که این ماهی ها قادر به انجام آن هستند. مورِی ها علاقه ی وافری به پنهان شدن و کمین کردن دارند و اگر نتوانند خود را مخفی نمایند آنوقت دچار استرس شده و هم از غذا خوردن امتناع نموده و هم برای ابتلا به بیماری ها مستعد تر می شوند. بنابراین باید در دکوراسیون خود غارها و سایر مکان های مناسب برای پنهان شدن را پیش بینی کنید. بهتر است که دست کم دو مکان که مارماهی بتواند به طور کامل بدن خود را در آن پنهان کند در مخزن تعبیه نمایید. لوله های PVC با قطر 4 اینچ و سنگ های بزرگ و کوچکِ روی هم قرار گرفته گزینه هایی ایده آل برای این منظور می باشند. دمای 23 تا 28 درجه ی سانتی گراد، پی اچ 8.2 تا 8.3 ، وزن مخصوص حدود 1.022 تا 1.025 از ویژگی های آب مناسب برای مخزن مورِی ها می باشد همچنین قرار دادن میگوهای نظافت چی مانند Lysmata amboinensis  می تواند باعث حفظ سلامتی مارماهی شود.

 

تکثیر مورِی ها در آکوآریوم چندان ساده نیست زیرا اولا یک مارماهی که دارای گنادهای رسیده و آماده ی تولید مثل باشد حتما جثه ای بزرگ دارد و دیگر اینکه مدت زمان لاروی در مارماهی ها بسیار طولانی است. همچنین شناسایی جنس ها – به جز در مورِی روبان آبی – در مارماهی ها دشوار است. مشکلات تکثیر وقتی بدانیم که برخی از آنها دو جنسی یا هِرم آفرودایت بوده و تغییر جنسیت می دهند دوچندان می شود. البته در طبیعت مورِی های بالغ در کنار هم شنا کرده – معمولا یک ماده توسط چند نر تعقیب می شود- و سپس تخمک ها و اسپرم ها در جریان آب رها شده و با هم ترکیب می گردند.

 

تغذیه مورِی ها :

همانطور که پیش تر به آن اشاره شد مورِی ها ماهیانی گوشتخوار می باشند و در یک بوم سازگان مرجانی آنها را در گروه شکارچیان مخفی شده در شکاف ها (crevice predators) تقسیم بندی می نمایند. اگر چه برخی معتقدند که می توان مورِی ها را به دو دسته ی ماهی خوار (مانند افراد جنس Gymnothorax) و بی مهره خوار (مانند افراد جنس Echidna) تقسیم نمود اما در آکوآریوم از جانوران دریایی گوناگون، چه زنده باشند و چه منجمد؛ می توانید برای تغذیه ی آنها استفاده نمایید. ماهی ها، میگو، خرچنگ های گرد و دراز، انواع صدف ها، نرم تن مرکب، کریل و البته برخی از غذاهای مخصوص ماهیان آکوآریومی آب شور همگی می توانند به عنوان غذای مارماهی ها به حساب آیند. در همین زمینه باید گفت که مورِی ها قادرند تا طعمه های بزرگ را به راحتی ببلعند زیرا نوعی آرواره ی خاص در گلوی آنها ایجاد شده که به آن آرواره ی حلقی (pharyngeal jaws) گفته می شود. این آرواره حلقی دندان دار در زمان شکار طعمه، از حلق به ناحیه ی دهانی رانده می شود تا توسط آن بلع غذا امکان پذیر شود.

 

 به همین علت است که معمولا مورِی ها را در آکوآریوم های تک گونه ای نگهداری می نمایند زیرا این ماهی ها در زمان گرسنگی می توانند به هر نوع ماهی دیگری حمله ور شوند. ذکر این نکته ضروری است که به هیچ عنوان نباید با دست به این ماهی ها غذا داد زیرا اگرچه مورِی ها معمولا ماهی هایی خجالتی و ترسو می باشند اما اگر احساس کنند که مورد تهدید قرار گرفته اند از خود واکنش نشان می دهند. همچنین از آنجا که چشم هایشان کوچک و دیدشان ضعیف است و ردیابی غذا بیشتر توسط سیستم بویایی آنها انجام می شود امکان دارد که به جای غذای خوشمزه، دست شما را به اشتباه گاز بگیرند. گاز مورِی ها دردناک و معمولا با عفونت های ثانویه و گاهی مواد سمی ترشح شده از بدن ماهی همراه است. بنابراین عاقلانه است که تکه های غذا را توسط ابزاری مانند یک سیخ چوبی به آنها تعارف نمایید.  

گونه های آکوآریومی :

در ادامه 7 گونه از مورِی ها معرفی شده اند. ملاک انتخاب آنها سهولت نگهداری و مناسب بودنشان برای آکوآریوم های خانگی می باشد به همین دلیل است که مثلا یکی از زیباترین مارماهی ها با نام مورِی روبانی ( Rhinomuraena quaesita) در میان آنها نیست زیرا نگهداری آن در اسارت بسیار دشوار بوده و 99% آنها یک ماه بیشتر در آکوآریوم دوام نمی آورند.

مورِی دانه برفی (snowflake Moray) :

اگر هوس نگهداری از مورِی ها به سرتان زده مارماهی دانه برفی برای شروع بهترین انتخاب است. این ماهی با نام علمی  Echidna nebulosaشناخته می شود و زیبایی، اندازه ی نسبتا کوچک (100 سانتی متر)، مقاوم بودن و سازگاریش باعث شده که به رایج ترین مورِی موجود در بازار جهانی تبدیل شود. حتی می توان چند عدد از آنها را به راحتی در یک آکوآریوم نگهداری نمود. از آنجا که این مارماهی علاقه ی زیادی به خوردن سخت پوستان دارد باید از نگهداری خرچنگ ها و میگوهای زینتی و لابسترها پرهیز نمود.

 

مورِی گورخری ( zebra Moray ) :

نام علمی آن Gymnomuraena zebra است. با توجه به بزرگترین اندازه ی آن ( 150 سانتی متر) و سرعت رشد زیادش باید آن را در یک مخزن بزرگ نگهداری نمود. سازگاریش در آکوآریوم و همچنین با ماهیان دیگر و رنگ بندی گورخری بسیار زیبایش باعث شده تا طرفداران فراوانی داشته باشد. از آنجا که زبرا مورِی گونه ای خجالتی است و بیشتر زمان ها پنهان می شود باید غارهای مناسبی در مخزنش تعبیه نمایید.

 

مورِی مشبک (  chain-link Moray) :

نام علمی آن Echidna catenata بوده و دارای ترکیب زیبایی از قهوه ای و سیاه در زمینه ی سفید است. شرایط نگهداریش مانند مورِی گورخری است و معمولا به ماهیان دیگر حمله نمیکند اما نگهداری سخت پوستان در کنار آن توصیه نمی شود. توجه نمایید که این گونه یکی از بزرگ ترین گونه های آکوآریومی بوده ( بیشترین طول حدود 160 سانتی متر) و در نتیجه مخزن بزرگی را طلب می کند.

 

 

مورِی طلایی (  golden Moray) :

نام علمی این مارماهی که با نام مارماهی دم طلایی نیز شناخته می شود Gymnothorax miliaris است. چون اندازه اش در حدود 70 سانتی متر است برای نگهداری در آکوآریوم های آب شور خانگی مناسب است. دارای رنگهای متنوعی است که از زرد روشن تا قهوه ای با جلای طلایی را شامل می شود. چون ممکن است که سایر ماهیان کوچک و سخت پوستان را شکار نماید بهتر است که در مورد انتخاب هم مخزنی هایش دقت نمود. افراد تازه کار به راحتی میتوانند از این ماهی نگهداری نمایند. 

 مورِی اژدهایی ( dragon Moray) :

نام علمی این مارماهی زیبا و کمیاب Enchelycore pardalis است. طول مورِی دراگون به 90 سانتی متر می رسد . رنگ آمیزی زیبای متشکل از خال های زرد، قهوه ای، سرخ، نارنجی و سفید و منافذ بینی قرمز و سفیدش که مانند شعله ای در زیر آب به چشم می آید به همراه دندان های تیز و خنجر مانند این ماهی باعث شباهت هرچه بیشتر آن با اژدها می شود. توجه نمایید که این مارماهی گران قیمت علاقه زیادی به خوردن سایر ماهیان دارد.

 

مورِی کندویی ( honeycomb Moray) :

 

مارماهی کندویی یا مورِی شاخدار دارای رنگ های متنوعی است و سخت پوستان را شکار خواهد نمود اما معمولا برای ماهیان مزاحمت کمتری ایجاد می کند مگر اینکه آن ماهی ها کوچک بوده و یا سرعت شنای کندی داشته باشند. نام علمی آن Muraena melanotis و بیشترین اندازه اش 100 سانتی متر است. 

مورِی کوتوله ( dwarf Moray) :

 

Gymnothorax melatremus که گاهی به نام مارماهی طلایی کوتوله نیز خوانده می شود دارای یک ویژگی منحصر به فرد است و آن اینکه بزرگ ترین طول آن تنها 26 سانتی متر است و حتی گفته می شود که برای نگهداری آن یک آکوآریوم 100 لیتری کافی است. شاید همین ویژگی ها سبب شده که این مارماهی زرد رنگ با چشمان آبی روشن بسیار کمیاب و البته گران قیمت باشد. قیمت آن با توجه به رنگ آمیزی و اندازه ی ماهی متفاوت است ولی به طور متوسط برای خرید آن باید 400 دلار پرداخت نمود و البته این مبلغی است که می توان با آن 10 عدد مورِی دانه برفی خرید !

 

مورِی های ایران :

راستش را بخواهید هنوز به درستی نمی دانیم چه مارماهیانی در خلیج فارس و دریای عمان زندگی می کنند. یک علت آن این است که در پروژه های شناسایی گونه ها تاکید بر ماهیان خوراکی بوده است و نه بررسی زی گونگی یا تنوع زیستی، که البته نشانه کم لطفی است! با این وجود یک گونه ی زیبا از مارماهیان مورِی با نام علمی Gymnothorax kidako یا مارماهی کیداکو یا قهوه ای از جزایر کیش، فارور، ابوموسی و خارک گزارش شده (Hosseinzadeh Sahafi, 2000) و عکس زیبای آن را می توان در پشت جلد کتاب ماهیان زینتی خلیج فارس مشاهده نمود. اما برخی نویسندگان معتقداند که دست کم چهارگونه ی مورِی دانه برفی، مورِی فانتوم، مورِی مواج و مورِی گورخری در خلیج فارس وجود دارند (عمادی، 1386 و Carpenter et al,1995). گونه ی دیگری نیز با نام Gymnothorax pseudoherrei توسط Bohlke (2000) از این منطقه گزارش شده که اگرچه اندازه ی کوچکی در حدود 30 سانتی متر دارد اما ارزش زینتی آن مشخص نیست. البته آقای دکتر حسین زاده صحافی بیان کرده است که بررسی های اخیر نشان داده گونه های دیگری از این جنس در منطقه هر مزگان وجود دارد (تماس شخصی) اما در هر صورت هنوز به درستی معلوم نیست که آیا این گونه های جدید از مورِی های مرجانی (reef associated) هستند و یا نه. با توجه به آنچه گفته شد چندان عجیب نیست اگر در آینده دریابیم که بیشتر مورِی هایی که در این نوشته به آنها اشاره شد در مناطق مرجانی کشور خودمان نیز وجود داشته اند !

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و ششم بهمن 1389ساعت 20:6  توسط رضا کاکایی  | 

کلینیک دامپزشکی(ظفر) واکسیناسیون-جراحی-درمان ومشاوره ی رایگان.آدرس:بزرگراه رسالت-چهار راه سرسبز-جنب بانک ملی-پلاک۸۹۹تلفن:۰۹۱۲۱۴۹۹۱۲۲ــــ۷۷۴۹۸۷۵۴
+ نوشته شده در  شنبه بیست و سوم بهمن 1389ساعت 22:45  توسط رضا کاکایی  | 

 قناری ها رنگ های متفاوتی دارندمانند سفید/نخودی/زرد/سبز/نارنجی/قرمز.رنگهای سفید وسبز وقرمز در اثر جهش پرندگانی مانند سهره ها یا فنچ به وجود می آورند.قناری درسن۸|۶ماهگی شروع به ریختن پر می کنندوپر ها ی جدید در می آورندودر موقع ریزش پر های بال ودم می ریزددر زمان پر ریزی پرنده باید در مکانی آرام وگرم ومعتدل دور از برف وباران نگهداری شود.بهترین زمان برای تولید مثل قناری ۳-۱سالگی است.قفس پرنده باید در ابعاد۴۵-۳۰-۱۰۰سانتی متر باشدقناری

+ نوشته شده در  شنبه بیست و سوم بهمن 1389ساعت 20:33  توسط رضا کاکایی  | 

 قناری ها رنگ های متفاوتی دارندمانند سفید/نخودی/زرد/سبز/نارنجی/قرمز.رنگهای سفید وسبز وقرمز در اثر جهش پرندگانی مانند سهره ها یا فنچ به وجود می آورند.قناری درسن۸|۶ماهگی شروع به ریختن پر می کنندوپر ها ی جدید در می آورندودر موقع ریزش پر های بال ودم می ریزددر زمان پر ریزی پرنده باید در مکانی آرام وگرم ومعتدل دور از برف وباران نگهداری شود.بهترین زمان برای تولید مثل قناری ۳-۱سالگی است.قفس پرنده باید در ابعاد۴۵-۳۰-۱۰۰سانتی متر باشدقناری

+ نوشته شده در  شنبه بیست و سوم بهمن 1389ساعت 20:33  توسط رضا کاکایی  | 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و سوم بهمن 1389ساعت 20:33  توسط رضا کاکایی  | 

 


سنجاب

بلوغ جنسی در این حیوان از 12 تا 18 ماهگی آغاز می شود و تا هفت سالگی جفت گیری صورت می گیرد. دوران فحلی در سنجاب ماده معمولاً 13 تا 14 روز می باشد و دوران آبستنی آنها معمولاً 31 تا 32 روز است،زمان زایمان در سنجاب ها از نیمۀ اول اسفند تا اوایل مهر است. در هر سال یک یا دو زایمان در سنجاب ها دیده می شود که نوزادان در زایمان دوم کوچکتر از زایمان اول هستند و حدوداً یک ماه پس از زایمان اول متولد می شوند. در هر زایمان معمولاً 3 تا 5 اما ممکن است بین 1 تا 10 نوزاد هم متولد شود. سنجاب ها 8 تا 10 روز به نوزادان خود شیر می دهند.شیر سنجاب حاوی 6/26 % مواد جامد است که اجزاء آن شامل 3/47 % چربی، 5/34 % پروتئین و 8/12 % کربوهیدرات می باشد.
نوزادان سنجاب با بدنی عاری از مو، با چشمهایی بسته و با طولی برابر 3 سانتی متر متولد می شوند. بدن بچه سنجاب ها در 16 روزگی کاملاً از مو پوشیده می شود و چشمها نیز در حدود 26 تا 29 روزگی باز می شود.
در زایمان سنجاب ها اکثر نوزادان زنده می مانند، اما باید سنجاب ماده از هر گونه عامل اضطرابزا نظیر تلویزیون، تمیز کردن لانه، سرکشی مداوم به داخل جعبه نوزادان، صدا های بلند، در این دوران دور باشد، در غیر این صورت نوزادان ممکن است بی هیچ گونه عارضۀ خاصی بمیرند و یا حتی مادر نوزادان را ترک کرده و شیر ندهد و یا آنها را بخورد.


سنجاب درختی یک حیوان بسایر خاصی می باشد. او یکی از کمترین حیوانات وحشی است که با انسانها وفق داده شده و یاد گرفته که با انسانها زندگی کند. سنجاب هم می تواند از غذای طبیعت استفاده کند و هم از غذایی که توسط انسانها درست شده است. سنجاب یک ژیمناستیک کار شگفت انگیز است . دم بلند آن باعث می شود که آو را از بقیه پستانداران روی زمین به راحتی تشخیص داد. قدمت سنجاب طوسی به 50 میلیون سال می رسد ، از فسیلهای بدست آمده از آنها در آمریکای شمالی. سنجاب از خانواده جوندگان می باشد. اسم سنجاب برگرفته شده است از یونان باستان ، جایی که ارسطو کلمه(Skiouros)را به کار برد ، Skiaبه معنی سایه می باشد و همچنینOuraبه معنی دم می باشد. بنابراین معنی آن می شود (کسی که زیر سایه دمش می نشیند). قرنها بعد فرانسویها یک اسم به نام(esquirel)برای وصف این حیوان ساختند. و هم اکنون او را(Squirrel)می نامند. 365 نوع سنجاب در سراسر دنیا وجود دارد. آنها به 7 دسته تقسیم شده اند: سنجاب درختی که در عموم مردم شناخته شده است ، سنجاب زمینی و سنجاب پرنده. سنجاب طوسی یکی از شناخته شده ترین نوع درختی می باشد. اکثر آنها در نیمکره شمالی ساکن هستند.
طول سنجاب طوسی بطور متوسط به 38 سانتیمتر و وزن آن به 453 گرم می رسد. غذای آنها آجیل ، دانه و میوه می باشد. طول عمر سنجاب تقریباً 6 سال می باشد. اکثر سنجابهای شهری کمتر از یکسال زندگی می کنند.
همچنین سنجاب قرمز هم وجود دارد ، آنها از نوع طوسی خود
کوچکتر هستند. 20 تا 25 سانتیمتر طول. رنگ موی آنها از قرمز
تا مشکی در متغیر است. اکثر آنها دارای شکم سفید و دم پُرزدار
بلند قرمز رنگ می باشند . بعضی از زیر مجموعه های آنها
می توانند دارای گوش مشکی رنگ باشند . آنها بیشتر در فصل
زمستان رشد می کنند. سنجاب قرمز در جنگلهای کاج و صنوبر
یافت می شود.
سنجابها متعلق به خانواده جوندگان هستند و دارای 1650 نوعمختلف هستند. آنها بزرگترین گروه از پستانداران هستند.
365 نوع سنجاب در 7 دسته مختلف وجود دارد که شامل سنجاب
پرنده،سنجاب زمینی و سنجاب درختی می باشد بعلاوه پستاندارانی
مانند موش کیسه دار ، موش خرمای کوهی ، سگ چمنزار.
سنجابها بیشترین فعالیت را دراواخر زمستان دارند ،وقتی که فصلجفتگیری فرا می رسد ، نرها به دنبال ماده ها می افتند ، وقتیکه دنبال کردن به پایان می رسد زمان عشقبازی شروع می شود.امراسم دنبال کردن ، بر روی درختان با سرعت بالا اتفاق می افتد.مدت زمان بارداری در گونه های کوچک 33 روز و در گونه های بزرگتر مانند سنجاب طوسی و نوع روباهی آن(Fox Squirrels)بالای 60 روز طول می کشد.
سنجاب طوسی بوجود آمده اند.
سنجاب قرمز می تواند پوشش مشکی داشته باشد. در حالیکه سنجاب کایباب دارای بدن مشکی و دم سفید می باشد هر دو آنها در جنگلهای کاج یافت می شوند.
در تابستان بیشتر فعالیت سنجابها 2 تا 3 ساعت بعد از طلوع خورشید می باشد، سپس آنها در بعد از ظهر استراحت می کنند ، و دوباره 2 ساعت قبل از غروب آفتاب شروع به فعالیت می کنند. سنجابها قبل از اینکه هوا کاملاً تاریک شود برای خوابیدن به آشیانه های خود می روند ، و به ندرت آشیانه های خود را در تاریکی ترک می کنند. در زمستان سنجاب فعالیتهای خود را در آغاز و و سط روز به اتمام می رساند و در آشیانه خود تا روز بعدی می ماند.
هنگام توفان زمستانی یا سرمای طاقت فرسا ، سنجاب ممکن است روزها آشیانه خود را ترک نکند. اما سنجاب درختی در فصل زمستان به خواب زمستانی فرو نمی رود. برخی از سنجابهای زمینی در زمستان به خوابی عمیقی در آشیانه هایشان فرو می روند.
سنجاب بالغ بطور معمول به تنهایی زندگی می کند اما در سرمای شدید آشیانه خود را با سنجابهای دیگر ،برای نگه داشتن گرمای بدن خود تسهیم می کند. وقتی که درجه حرارت بالا رفت ، میهمانها آشیانه را ترک می کنند.
تغذیه سنجاب طوسی ، آجیل ، دانه و میوه می باشد همچنین آنها تخم پرندگان ، حشرات ، حتی اگر غذای دیگری پیدا نکنند لاشه حیوانات را نیز می خورند.
سنجاب طوسی مقداری نمک در رژیم غذایشان نیاز دارند ، و ممکن است بتواند این نمک را از خاک جاهایی که برف و یخ در آنجا بوده تأمین کند.
سنجابها شاخه های درخت را برای تمیز کردن و تیز کردن دندانهایشان می جوند. به همین دلیل شما ممکن است شاخه های زیادی بر روی زمین اطراف درختهای بزرگ ببینید. همچنین آنها سیمهای برق را به همین جهت می جوند و اینکار موجب قطعی زیاد برق در کشور می شود.
مغز سنجابها انداره گردو می باشد.
یک سنجاب بالغ احتیاج دارد برای زنده مانده و فعالیت کردن در هفته 453.592 گرم غذا مصرف کند.
سنجابها با یک سری صدای جیر جیر با یکدیگر ارتباط برقرار می کنند. اندازه فرکانس معمولاً بین 01. کیلوهرتز و 10 کیلوهرتزمی باشد. این صداها توام با حرکات دم انجام می شود.
اگر سنجاب محل زندگی خود را در اطاق زیر شیروانی شما تغیر داد ، تنها راه عملی که بتوانید آنها را از آنجا دور کنید فقط از راه تله گذاری امکان پذیر می باشد.
سنجاب پوشش آجیل را با دندانهایش می شکند. سپس آجیل را با لیسیدن یا مالیدن به صورتش قبل از دفن کردن تمیز می کند. این عمل یک بوی خاصی را به آجیل اضافه می کند که این کار به سنجاب کمک می کند بعداً آن را براحتی پیدا کند ، حتی زیر 30 سانتیمتر برف."فیلمی از خوردن غذای سنجاب"
غده عرق سنجابهای درختی در زیر پاهایشان است. بین پهنه پا و روی پنجه ها بین انگشتان می باشد. وقتی که گرم هستند و یا تحرک دارند جای پای خود را روی سطوح خشک می گذارند. این بو همچنین برای علامت گذاری درختان در قلمرو آنها استفاده می شود.
اگر آشیانه سنجاب با هجوم کک ها یا مزاحمهای دیگر مواجه شود ، سنجاب از آنجا رفته و آشیانه جدید می سازد. برای همین است که درمحوطه ای که آنها زندگی می کنند تعداد آشیانه ها از سنجابها بیشتر می باشد.
سنجاب طوسی در خیلی از جاهای غیر عادی لانه می سازد. در اطاق زیر شیروانی بیشتر از بقبه جاها آنها همچنین آشیانه های خود را در اتومبیلها ، دودکش ها ، کباب پزها و در ایوانها می سازند.
وقتی که سنجاب احساس خطر کند ، حس طبیعی او ایجاب می کند که درجایی که هست بدون حرکت بماند. اگر روی زمین باشد به طرف نردیکتری درخت می رود یا دیگر اشیاعی که بتواند برای فرار از آن بالا رود. اگر در درخت باشد با فشار محکم بدنش به پوست درخت به دور کنده درخت می چرخد.
آراستن سنجاب نر درختی دو برابر آراستن ماده هایشان می باشد. آنها تمیزترین حیوانات در گروه جوندگان می باشند.
دندان سنجابها مداوم رشد می کند. دندانهای جلویی آنها هر سال 15 سانتیمتر رشد می کند ، اما بعلت ساییده شدن منظم کوتاه می مانند.
یکی از بیشترین مواقعی که سنجابها گاز می گیرند زمانی است که با دست به آنها غذا می دهیم. هیچ وقت غذا را بین انگشتانتان نگه ندارید ، چون امکان اینکه انگشتانتان گاز گرفته شود زیاد است. چشمان سنجابها همیشه به دنبال شکارچی است و آنها بندرت بر روی چیزی که می خورند تمرکز می کنند.
دست کم 50 نوع سنجاب پرنده وجود دارد که اکثر آنها در آسیا زندگی می کنند. آنها دارای آستر نرمی می باشند.
سنجابها معمولاً در اوایل بهار به دنیا می آیند. مینانگین زایمان سنجابها در هر دوره 4 تا نوزاد می باشد. این میانگین با تغییر آب و هوا عوض می شود. وهله دوم زایمان در اواسط تابستان رخ می دهد ، اگر غذای کافی وجود داشته باشد.
سنجاب ماده قوی ترین نر را در فصل جفتگیری انتخاب می کند. اما بعد از جفتگیری دیگر با آن نر نخواهد جفت خورد. این طبیعت برای کاهش زاد و ولد و نگاه داشتن گونه ها می باشد.
وزن سنجاب نوزاد هنگام زایمان 31/1035 گرم* و بالای 2.54 سانتیمتر طول دارد ، آنها در این زمان مو و دندان ندارند و تا 6 تا 8 هفته اول قادر به دیدن نمی باشند.
سنجابهای طوسی رنگهای متفاوتی دارند. طوسی های آنها بیشتر در عموم مردم راغب دارند تا قهوه ای آنها. همچنین سنجابهایی به رنگ مشکی و سفید یکدست وجود دارد
+ نوشته شده در  جمعه بیست و دوم بهمن 1389ساعت 3:13  توسط رضا کاکایی  | 

 در کشور ایران سنجاب ها به وسیله ی تله گرفته می شوند وباید توجه داشت که سالم باشند.در نرهای بالغ آلت تناسلی قابل مشاهده است ولی در ماده ها زیاد قابل مشاهده نیست.سنجاب ها نسبت به خرگوش دیرتر رام می شوند وتمایل به گاز گرفتن دارند.سنجاب بهتر است که در قفس نگهداری شود اما در قفس بزرگ به ابعاد۱متر ووسایل بازی آن هارا میتوان حوله ومقوا نامید.

+ نوشته شده در  جمعه بیست و دوم بهمن 1389ساعت 3:3  توسط رضا کاکایی  | 

محل نگهداری مرغ عشق باید در اتاقی روشن ودر دمای ۲۶درجه سانتیگراد باشدو حتما یکطرف قفس باید به دیوار تکیه داده شود تا پرنده احساس امنیت کند ودر معرض تابش مستقیم نور خورشید باشد .قفس آن باید دور از دسترس سگ وگربه خانگی باشد و همچنین در اتاقی نگهداری شود که به آنها بوی سیگار نرسد و آشپز خانه برای نگهداری پرنده بعلت داشتن بخارها مضر است  ارتفاع قفس بهتر است که از قد خود فرد بلندتر باشد در صورت خوابیدن پرنده بهتر است چراغ روشن بماند با پارچه پوشانده شده و صبح زود پارچه برداشته شود
+ نوشته شده در  چهارشنبه بیستم بهمن 1389ساعت 22:11  توسط رضا کاکایی  | 

غذای اصلی مرغ عشق شامل ۲ گروه است :۱ـ دانه وغلات :مانند ارزن وذرت که کربو هیدرات زیاد وچربی کم دارند

۲ـ غذاهای روغنی "که چربی زیاد وکربو هیدرات کم دارد مانند تخم کتان وتخم آفتابگردان و غذاهای تجارتی مرغ عشق شامل دانه قناری می باشد . در طول تولید مثل دادن غذاهای روغنی که دارای پروتین وچربی مناسب و ویتامین می باشد لازم است و علاوه بر اینها دادن سیزیجات مانند هویج. کلم . و میوه تازه مانند سیب وانگور ومکمل شن تمیز وسنگ کف دریا نیز توصیه می شود .سنگ کف دریا به پرنده جوان کمک میکند تا منقار خود را اصلاح کند .برای حمام کردن مرغ عشق باید با اسپری کردن بصورت ملایم انهم یک هفته یکبار عمل نمود .

 

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیستم بهمن 1389ساعت 22:4  توسط رضا کاکایی  | 

قفس مرغ عشق باید بطور مرتب تمیز گردد. درکف قفس بهتر است که روزنامه ی سیاه یاسفید گذاشت.ظروف آب وغذا باید بطور متوالی تمیز گردد وهمچنین باید غذا وآب تمیز باشدومی تواندرکف قفس آنها ماسه ی تمیز ریخت.
+ نوشته شده در  چهارشنبه بیستم بهمن 1389ساعت 21:50  توسط رضا کاکایی  | 

مطالب قدیمی‌تر